13 Mayıs 2013 Pazartesi

"3 Temmuz ve Fenerbahçe İdeolojisi" Kitabı


"Çünkü davaya destek olanların gücü ona karşı duruş sergileyenlerden hiçbir zaman fazla olamaz; Fenerbahçe taraftarı bunu tarihe not düşmüştür" sayfa 219

Ne ilginç ,karşı duruş sergileyenlerin çoğunluğu aslında 3 Temmuz öğleden sonra tanışmaya başladılar.
Ben de Uzay Gökerman'ı sadece donanımlı köşe yazılarından tanıyordum.
Tanıştık, arkadaş olduk.

Uzay "3 Temmuz'un kitabını  yazacağım" dediğinde sevindim, ne yalan söyleyeyim kitabın adını duyunca da biraz çekindim,çok iddialı buldum...İddialı buldum çünkü 3 Temmuz zor bir konu Fenerbahçe İdeolojisi dersen çok daha zor bir konu !

Kitabı bitirdiğimde endişelerimin yersiz olduğunu da gördüm.

Uzay Gökerman sakin ,detaycı ama asla karmaşık olmayan üslubuyla 3 Temmuz 'da Fenerbahçe'nin hangi zalim koşullarla mücadele ettiğini , algı zehirlenmelerini (Mustafa Hoş'un kulakları çınlasın ) , Medyanın 1-2 saat içinde hem savcı, hem avukat,hem hakim olarak nasıl karar verdiğini , Fenerbahçe'nin bir an için olsun suçsuz olabileceği ihtimalinin nasıl düşünülmediğini örneklerle anlatmış...

Kendi köşe yazılarını kullanırken o günkü düşüncelerine dokunmamış.
Zira bugün geriye dönüp Temmuz-Ağustos-Eylül 2011'de dönüp yazdıklarınıza bakınca bazı sorulara cevap bulduğunuzu görüyorsunuz...Soru olarak kalması daha anlamlı.

3 Temmuz'un sadece bir hukuk ihlali olmadığını ,mantıksızlık ,vicdansızlık ,öfke ve kıskançlık ile organize bir hareket olduğunu dile getirmiş...Okurken bile tekrar sinirlendiğimiz Fenerbahçe'nin mahkeme süreci , Şampiyonlar Liginden men edilmesi , PFDK ve Tahkim kararlarını, Fenerli medya kandırmacasını tek tek ele alıp zihnimizin "çöp kutusu" klasörüne götürmemize yardımcı olmuş.

Kitapta ağdalı sözcükler, kelime oyunları , ben demiştim ifadeleri yok, dahası samimiyet var.

Okumayı toplum olarak sevmiyoruz.
Gazete manşetleriyle edindiğimiz bilgileri yeterli görüyoruz.
Elbette herkes merak etmek okumak zorunda değil ama senede 12 kitap (ayda bir) okumaktan kimseye zarar gelmez.12 çok fazlaysa 6 diyelim (2 ayda bir) ,o da fazlaysa 4 (mevsim başına 1 )...Peki senede bir kitap olsun...

O bir kitap bu kitap olsun !

Eline emeğine sağlık Uzay Gökerman.

2 yıldır dünyayı teknesiyle gezen birisi dönüp "ya ben yokken neler olmuş böyle ,bir anlatsanıza " derse bu kitabı okuturum.

Kitap ile ilgili linkler:
http://www.netkitap.com/kitap-3-temmuz-ve-fenerbahce-ideolojisi-uzay-gokerman-cinius-yayinlari.htm

http://www.dr.com.tr/Kitap/3-Temmuz-ve-Fenerbahce-Ideolojisi/Uzay-Gokerman/Hobi/Spor-ve-Sporcular/Spor/urunno=0000000443203

8 Mayıs 2013 Çarşamba

"Evladıma Miras Bu Sevda" Kitabı


Babamın beni ilk götürdüğü maç sondan bir önceki haftaki Bolu maçıydı
sene 87 mi neydi.
ligi ya 6. ya da 8. mi ne bitiriyorduk.
tam hatırlamıyorum.
giremedik maça kalabalıktan.
acayip kızdığımı hatırlıyorum insanlara.
takım 8.
lig bitmiş ne yapıyorsunuz diye :)
maça giremedik ama babam çok gururlanmıştı :)

Yukarıdaki hikaye Burak Açkurt'un ve "Evladıma Miras Bu Sevda"  kitabı çıktıktan  sonra gelenlerden...

Futbol veya taraftarlık ile ilişkisi zayıf ( elbette herkesin güçlü olmasını beklemiyorum sadece durum tespiti) birisinin "Eee, baba niye gururlanmış ? " diye sorduğunu duyar gibiyim...

"Ben niye seviyorum anla" demiştir baba ve haklıdır.
Çocuk içeri giremedi diye üzülmüştür ve haklıdır.

Çocuklar futbolu başka türlü sever,hatta çok sever.
Bizler de öyleydik,değiştik.

Sadece maç seyretmek mi ?
Aşağıdaki fotoğraf, kitapta da hikayesi bulunun Kemal Bulungiray'dan .
Tatil için İstanbul'a geldiklerinde ağlaya sızlaya formayı aldırmış ve bir stüdyoda bu fotoğraf çektirmişler

Kemal Bulungiray
**
Her kitabın bir doğuş hikayesi vardır.

Ağustos 2011
-Seni birisiyle tanıştıracağım.
-Kimmiş ?
-Dilek Neşe Açıker, beraber kitap yazarsınız.
-Dilek Neşe Açıker mi ? Hiç tanımıyorum.Kitap falan uğraşacak durumda değilim.Okudun değil mi ,Korcan'ın kız kardeşi bile yokmuş ...
-Gümüşsuyu civarındaymış ofisi
-Kimin ofisi ?
-Neşe'nin
-Ya ben ne diyorum sen ne diyorsun.

**

Kitaplarda isim önemlidir.
İçinize sinmesi gerekir ...

Okuldaki duvar gazetesinde konu çevre bilinci ,temizlik.
Çocuklar atık piller , derelere akan kanalizasyon falan yazmışlar.
O ne ?

"Fenerbahçe Temizdir" yazmışlar.
Altında Fenerbahçe fotoğrafları.

-Kim yazdı bunu ?
-Biz yazdık baba.

Utanmasam ağlayacağım.
Aferin çocuklara , bir de öğretmen " ne alakası var" demiş ,ısrar etmişler.

Bu arada kitaba isim bulmak gerek.
"12 Numaradan Hikayeler" diye geçici bir isim var ama hiç sempatik değil.

Arkadaşlara soruyoruz , "hep destek tam destek" sloganın da sahibi olan Cüneyt Aytaç 'dan  bir öneri geliyor "evladıma miras bu sevda"

**
Yazılar düzeliyor, gidiyor geliyor.
Anılarda tarih tutmuyor,doğrusunu buluyoruz değişiyor..

Onlar kolay, bir de yayıncı değişiyor.

-Harika bir kitap.
-Sağ olun.
-Ama şöyle yapalım, bu bir seri olsun.
-Yani ?
-Siz bir de Galatasaray ve Beşiktaş kitabı yazın
-Şaka mı ?
-Hayır.İleride CV'nizde 3 büyüklerin kitabını yazdım dersiniz...
-( Neşe devreye giriyor ) Hatta GS kitabının adı da "ama bizim UEFA kupamız var" olur !

Espri güzel ama iş uzuyor,uzuyor,uzuyor...

Evladıma Miras Bu Sevda'da 100'den fazla yazar var,haftada en az 3 tanesinden "abi kitap ne zaman çıkıyor" mesajı gelmezse telefonumun ayarlarını kontrol ediyorum..

Neyse anlaşıyoruz, önce Fenerbahçe kitabı çıkacak.
GS ve BJK kitaplarını da başkası yapacak

Haftalar haftaları,aylar ayları kovalıyor...

-Şöyle diyorum 3 kitap da rafa aynı anda çıksın
-Öyle konuşmamıştık !

**

Yitik Ülke Yayınlarının sahibi KadirAydemir, Dilek Neşe Açıker ve ben Yıldız'da bir Cafe'de oturuyoruz.
Çıkardıkları kitapları biliyorum,Kadir ile de daha önce tanışmıştık...

-Abi Nisan'ın ikinci haftasına yetiştiririz.
-Tüm yazarlardan tekrar yazılı izin alınacak, kapak vs ..Yetişir mi ?
-Sağlam çalışırsak yetişir.

10 gün sonra Kadir'den bir mesaj geliyor:

"kapak hazır, uğurlu olsun ama paylaşmıyoruz şu an hiçbir yerde"

Mesajın ekine bakmadan önce  içimden geçiyor "çok kısa sürede hazırladılar,kesin beğenmediğim bir şeyler bulurum"
ve eki açıyorum:



Emeği geçenlere teşekkürler.

Yazan,fikir veren ,destek olan,okuyan ama en önemlisi bizi Fenerbahçeli yapanlara...

18 Nisan 2013 Perşembe

Fenerbahçe'nin gizli öznesiydi Serkan Acar

"Fenerbahçe'de 1959 sonrası en fazla şampiyonluk kupası kaldıran oyuncuları kimler ?" diye sorduğumuzda karşımıza çıkan isimler , bu şeref ve mutluluğu sadece 5 kez yaşayabilmiştir.

Bu şanslı isimlerden birisidir Serkan Acar.

Serkan Acar 1975'de Eskişehirspor maçında golü atarken
Serkan Acar formasını astıktan sonra bir yengeç sepetinde 33 yıl özveri ve başarıyla görev yaptı.
Hiç bir başkan, yönetici onu değiştirmeye cesaret edemedi...

Oyuncular transfer edilirken , yeni antrenör Yeşilköy'de  karşılanırken , transfer taksitleri ödenirken , kulüpte yemek verilirken , Şampiyonluk gecelerinde ,eski bir futbolcunun cenazesinde , bir futbolcunun düğününde ,tesis açılışlarında çekilen fotoğraflarda hep o vardı.

Gazete manşetlerinde "pürüzler çözüldü" başlıkları atılırken gizli özneydi.

3 Temmuz'dan sonra neler çektiğini bir o bir ailesi biliyordur.

Para-pul işlerini yürütüp,yıllar içinde tek bir dedikoduya adı karışmamış kaç kişi sayabiliriz ?

Hakkımız helal ,mekanı cennet olsun...

12 Nisan 2013 Cuma

Türk Futbolunu ortadan ikiye bölen o maç: 17 Eylül 1975 Benfica-Fenerbahçe


1972 yılında Pele'li Santos İstanbul'a maç yapmaya gelir.
43.275 seyirci önünde Fenerbahçe ile oynar, farklı galip gelir.

Bu özel maçtan sonra Fenerbahçeli yöneticiler, Santos'u getiren menajer ile görüşürler.
"Bize iyi bir Brezilyalı teknik adam getirebilir misin ?"
"Didi'yi Türkiye getiririm" der menajer.

"İsim benzerliği olmasın Pele'yi Pele yapan adam olan Didi değil mi ?"


..
..
22 Temmuz 1972'de Didi göreve başlar.
İstanbulspor'dan Cemil Turan kadroya dahil edilir.

Didi'nin uygulamak istediği disiplin karşısında futbolcular tepki gösterir.
Kadro dışı kalan oyunculara basın sahip çıkar !
Didi'nin belindeki sakatlık nedeniyle bazı idmanları yandan seyretmesi zaten basına malzeme olmuştur.


Fenerbahçe 1972-73 sezonunu Galatasaray'ın ardından 2.bitirir.
Galatasaray üst üste 3.defa şampiyon olmuştur.

Kupada ise 8 kişi kalan Ankaragücü'ne İstanbul'da yenilen Fenerbahçe,Ankara'da galip gelir ama elenir.

Fenerbahçe yönetimi tarihi bir karar verir:

DİDİ KALIYOR !

Sezonun son iki kupasında Fenerbahçe, Başbakanlık kupasında Ankaragücü'nü 5-2 yenip Türkiye kupasının rövanşını alır.

Sadece 3 gün sonra Cumhurbaşkanlığı kupasında Cemil ve Fuat'ın golleriyle şampiyon Galatasaray'ı 2-1 yener.

DİDİ ile 2 kupa müzeye gitmiştir !

1973-74 sezonunda Alpaslan ve Ender de takıma dahil olurlar.
Sarı Kanaryalar bitime 3 hafta kala İzmir'de Göztepe'yi yenip şampiyonluğunu ilan eder.

Türkiye kupasında tarihinde ilk defa Galatasaray'ı eleyen Fenerbahçe finalde Bursaspor'u yenip sezonu çifte kupayla tamamlar.


1974-75 sezonunun şampiyonu yine bitime 3 hafta kala belli olur: Fenerbahçe !



Fenerbahçe üst üste 2.defa şampiyon olmuştur.

Basınla ilişikleri bir türlü iyi olmayan Didi'nin Fenerbahçe'si için "şampiyon oluyor ama iyi futbol oynamıyor" sözleri yazılır... Didi'ye öğütler verilir.



Şampiyonlukla kapanan sezonda Cumhurbaşkanlığı kupası da Fenerbahçe'nin olur.

Didi'nin 3 sezonluk karnesi çok parlaktır :

2 Şampiyonluk
1 Türkiye Kupası 
2 Cumhurbaşkanlığı Kupası
1 Başbakanlık Kupası

Galatasaray'a karşı yapılan 18 Maçın 10 tanesi Fenerbahçe kazanırken Galatasaray sadece 2 galibiyet alabilmiştir.

Didi'nin karnesindeki tek eksik belki de Avrupa Kupası maçlarıdır.
Evinde sadece 1 maç kaybeden Fenerbahçe deplasmanlarda zorlanmaktadır.
Toplam 11 maçta 5 galibiyet 1 beraberlik 5 mağlubiyet almıştır....

1975-76 sezonuna da Fenerbahçe yine çok iyi bir başlangıç yapar.

Sırasıyla: 
Sanlı'nın jübilesinde Beşiktaş'ı 2-1,
TSYD'de Trabzonspor'u 1-0,Galatsaray'ı 3-1, Beşiktaş'ı 2-0,
Muzaffer'in jübilesinde Galatasaray'ı 4-3, 
Zafer Kupasında Beşiktaş'ı 4-0 yener...

Ligde ilk 2 maçta 1 beraberlik 1 galibiyet alınır.
Dönemin yarı resmi Fenerbahçe dergisi Sarı Kanaryalar'ın attığı başlık, yıllar geçse de Fenerbahçe'nin en büyük rakibinin değişmediğinin kanıtıdır:  


ve Fenerbahçe Türk futbolunu ortadan ikiye bölen "o" maça çıkar.

17 Eylül 1975'de Fenerbahçe Lisbon'da Benfica'ya 7-0 kaybeder.

"Bu güçlü kadroyu kim olsa şampiyon yapar" denir ve DİDİ'nin görevine son verilir...



Takımın başına Abdullah Gegiç getirilir.
İlk maç Adanaspor ile yapılır, futbolcular sahaya çıkıp başları önde 7-0 için özür dilerler.


O sene Fenerbahçe ligde Galatasaray'a 2 defa yenilir. 
Kupadan elenir.
Başbakanlık kupasını finalde Trabzonspor'a kaybeder.
Yönetim değişir.
ve

O sezon bir Anadolu takımı Trabzonspor ilk defa Şampiyon olur !
..
..
O yıldan sonra Fenerbahçe üst üste 3 defa şampiyon olamaz .
Şampiyon olmadığı sezonlarda hocalarının arkasında duramaz.

Elbette istisnalar da olur.


ve o istisnalardan biriyle tarihinin en karmaşık yıllarında en başarılı dönemini yakalamışken karşısına tekrar Benfica çıkar :)

"Eğer toplum sürekli kendini tekrar eden bir şey olsaydı sosyolojiye gerek kalmaz zooloji yeterli olurdu"

20 Mart 2013 Çarşamba

Beşiktaş'tan büyük benim dedem var


Herkesin bir takım tutma hikayesi var...
Bazılarının çok nettir.
"Şu maça gittim ve..." diye başlar.

Bazılarında belirgin bir figür vardır.
"O da tuttuğu için..." diye başlar veya devam eder.
Benimki dedem olabilirdi.
Neden olabilirdi anlatmaya çalışayım.

Beşiktaş'ın kuruluşundan 3 yıl büyük olan dedem, Beşiktaş Kulübünün  "Jimnastik" şubesinde Halka ve Barfiks yapmış.

Araya askerlik girmiş.
Kuleli'de öğrenciyken İstanbul işgal olunca gemiyle Anadolu'ya kaçanlardan ve sonrasında Afyon'dan İzmir'e yürüyenlerden ...

Futbolu da jimnastik kadar sevmiş,belki daha da çok.
İstanbul'da amatör takımlarda ve ordu takımlarında oynamış.
...
...

Dedemin ,bir ayin gibi radyonun başına geçip maçları dinleyişi , bana futbol kurallarını sabırla anlatışı , TRT'nin nadiren verdiği Avrupa maçlarında "bak şiir gibi oynuyorlar" demesi ve nedenlerini anlatması benim futbol ilgimin temelidir.

2004'de yazdığımın kitabımın ilk cümlesi de onaydı :Bana futbolu sevdiren ,kendi tuttuğu takımı desteklemem için baskı yapmayan Dedem Süleyman Canip Ceylan anısına...

Beşiktaş'ı çok seven dedemin bana "Beşiktaşlı ol" dediğini hatırlamıyorum ama Fenerbahçe yenildiğinde benimle üzüldüğünü de hiç unutmadım. Bana baskı yapmamasının ardındaki sevgiyi şimdi daha iyi anlıyor ve büyük bir saygıyla onu anıyorum.

Dedemin Beşiktaş'ının 110.yılı kutlu olsun .

Süleyman Canip Ceylan muhtemelen Beşiktaş'ta spor yaptığı yıllarda

25 Şubat 2013 Pazartesi

Dayan Rocky



Filmi seyrederken şu sohbetler dönerdi :

-Bu kadar dayak yemeden kazansa ?
-Senaryo gereği öyle yapıyorlar, dayak yemeden kazansa zevki olmaz.

Fenerbahçe, her yıl olduğu gibi  (meraklısı buradan bakabilir ) yine yere düşüyor ama kalkıyor.

Ligde-Kupada-Avrupa Kupalarında yenik duruma düştüğü 7 maçta beraberliği almış , 7 maçta da geri dönüp maçı kazanmış.

9 canlı kedi benzetmesi olabilir, ödevlerini pazar gecesi yapmaya başlayıp pazartesi sabahı devam eden öğrenci benzetmesi olabilir, Türk'ün aklı sonradan gelir benzetmesi olabilir ...

"Aykut efendi işi sıkı tutmuyor" veya "Aykut Kocaman öyle bir kondisyon ve hırs aşılamış  ki...." diye cümlelere başlayanlar olabilir.

"Meraklısı okusun" dediğimiz yazının bitiş cümlesini kopyala-yapıştır ile alalım :

Kıssadan hisse : Fenerbahçe bir maçta geri düştüğünde " rahat ol ,çeviririz  / hiç heveslenme ,çevirirler " diyenlere kulak vermek gerek...


Golden önce biz yer değiştirdik, siz seviniyorsunuz :)


1 Şubat 2013 Cuma

Ya Hep Beraber, Ya Hiçbirimiz!



"Any Given Sunday - KAZANMA HIRSI" filminde koç Tony D'Amato'nun takımına yaptığı unutulmaz maç konuşmasını hatırlayalım:

"I don't know what to say, really. Three minutes to the biggest battle of our professional lives. All comes down to today, and either, we heal as a team, or we're gonna crumble. Inch by inch, play by play. Until we're finished. We're in hell right now, gentlemen. Believe me. And, we can stay here, get the shit kicked out of us, or we can fight our way back into the light. We can climb outta hell... one inch at a time. Now I can't do it for ya, I'm too old. I look around, I see these young faces and I think, I mean, I've made every wrong choice a middle-aged man can make. I, uh, I've pissed away all my money, believe it or not. I chased off anyone who's ever loved me. And lately, I can't even stand the face I see in the mirror. You know, when you get old, in life, things get taken from you. I mean, that's... that's... that's a part of life. But, you only learn that when you start losin' stuff. You find out life's this game of inches, so is football. Because in either game - life or football - the margin for error is so small. I mean, one half a step too late or too early and you don't quite make it. One half second too slow, too fast and you don't quite catch it. The inches we need are everywhere around us. They're in every break of the game, every minute, every second. On this team we fight for that inch. On this team we tear ourselves and everyone else around us to pieces for that inch. We claw with our fingernails for that inch. Because we know when add up all those inches, that's gonna make the fucking difference between winning and losing! Between living and dying! I'll tell you this, in any fight it's the guy whose willing to die whose gonna win that inch. And I know, if I'm gonna have any life anymore it's because I'm still willing to fight and die for that inch, because that's what living is, the six inches in front of your face. Now I can't make you do it. You've got to look at the guy next to you, look into his eyes. Now I think ya going to see a guy who will go that inch with you. Your gonna see a guy who will sacrifice himself for this team, because he knows when it comes down to it your gonna do the same for him. That's a team, gentlemen, and either, we heal, now, as a team, or we will die as individuals. That's football guys, that's all it is. Now, what are you gonna do?"


"Ne söyleyeceğimi gerçekten bilmiyorum. Profesyonel kariyerinizin en önemli mücadelesine 3 dakika var. Her şey bugüne geldi dayandı; ya takım olarak çıkacağız, ya da parçalanacağız. Her oyunda, santim santim; ta ki biz bitene kadar... Şu anda cehennemdeyiz beyler, inanın bana öyle. Ve burada kalırsak hepimiz boku yeriz; veya hepimiz savaşarak tekrar ışığa ulaşırız. Cehennemden ancak yavaş yavaş çıkabilirizsiniz, adım adım. Bunu sizin için ben yapamam, çok yaşlıyım. Etrafıma bakıyorum ve bu genç yüzleri gördüğümde, orta yaşlarda bir erkeğin yapabileceği tüm hataları yaptığımı farkediyorum. İnanın veya inanmayın tüm paramı harcadım, savurdum. Beni seven herkesi uzaklaştırdım. Ve artık aynada gördüğüm surata bile dayanamıyorum. Biliyorsunuz, yaşlandığınızda sizden bir şeyler alınır. Yani, bu, bu, bu da hayatın bir parçası. Ve malesef bir şeyleri kaybetmeye başladığınızda öğreniyorsunuz. Hayatın santimlerden ibaret bir oyun olduğunu anlıyorsunuz, tıpkı futbol gibi. Maçta, hayatta ve futbolda... Hata payı o kadar düşük ki erken yada geç atılan bir adım sizi hedefinizden uzaklaştırır. Yarım saniye yavaş ya da hızlı kalırsanız topu kaçırırsınız. İhtiyacımız olan santimler her yerde. Maçın her anında, dakikasında ve saniyesinde. İşte biz bu takımda, o santimler için savaşırız. İşte bu takımda biz ve etrafımızdaki herkes o santim için kendimizi paralarız. O tek santim için tırnaklarımızla mücadele ederiz. Çünkü o santimler birbirine eklendiğinde kaybetmek ve yenmek arasındaki farkı belirleyecek. Ölmek ile yaşamak arasındaki farkı! Şuna emin olun; her oyunda ölmeye hazır olanlar o santimi kazanacaktır. Bundan sonra bir hayatım olacaksa nedeni, o santim için savaşmaya ve ölmeye hazır olmamdır. Yaşamak budur işte, gözünün önündeki birkaç santim... Bu size ben yaptıramam. Yanınızdaki adama bakmalısınız! Gözlerine bakın! Sizinle beraber o santim için savaşacak birini göreceksiniz. Kendisini bu takım için feda edebilecek birini göreceksiniz. Gerektiği zaman aynı şeyi sizin de onun için yapacağınızı bildiği için. Beyler, işte bu bir takımdır. Ya takım olarak yükseliriz, ya da bireyler olarak ölürüz. Bu futbol arkadaşlar ve hepsi bu kadar. Karar sizin, ne yapacaksınız?"
Karar vermeliyiz! Ya sezonun sonuna kadar sahada, tribünde, kulübede hepimiz bir takım olacağız ve birbirimize sonuna kadar destek vereceğiz; ya da takımı, takımı yönetenleri, takımı kuranları suçlayarak kollarımızı kavuşturacak ve homurdanan bireyler olacağız.
Son olarak Any Given Sunday (Her hangi bir Pazar) filmine ismini veren repliğe:
Tony D'Amato: On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose. The point is - can you win or lose like a man? 
Her hangi bir haftasonu kazanabilir veya kaybedebilirsiniz. Önemli olan, adam gibi kazanıp, adam gibi kaydebilir misin?

23 Ocak 2013 Çarşamba

64

29 Nisan 2007

Fenerbahçe evinde 2 farklı önde.
Rakip,bir sene önce şampiyonluğun "konfeti+25 dakika+ 2 Milyon " şifresiyle kaçtığı şehrin takımı Denizlispor...Evet ,o kabloların kesildiği maç...

Fenerbahçe farka gidecek beklentisi önce durağana sonra negatife dönüşüyor...Denizlispor 2 gol buluyor ve maç 2-2 bitiyor..

Hürriyet Gazetesi "Kabus Sürüyor" demiş ,haklı...

Beşiktaş deplasmanda 90+2'de 1-0 ,Galatasaray deplasmanda 3-0 kazanmışlar...
Hürriyet Gazetesi Beşiktaş'ın golünü atan İbrahim Akın'a da gönderme yapıp "akın akın şampiyonluğa" demiş...

Puan Durumu Fenerbahçe 60 ,Beşiktaş 58 ,Galatasaray 54

5 Mayıs 2007

Fenerbahçe deplasmanda Beşiktaş'ı 1-0 yeniyor

13 Mayıs 2007

Yer İzmir .Rakip Trabzonspor.
İlk dakikada yenen gol felaket habercisi...

Deivid kafayı vuruyor ,"beraberliğe sevinmem ben arkadaş" diyenler Sivas'tan gelen gol haberi ile 4 işlem yapıyorlar...

Fenerbahçe ligin bitimine 2 hafta kala 64.puanını alıp şampiyon oluyor.

64 puanın şampiyonluğa yetmesi çok nadir olur.
Hele bir yıl önce 81 yetmemiş ise...
...
...
-Tamam netice nedir onu söyle ?
-Bu yılda şampiyonun puanı çok düşük olacaktır.

-Fenerbahçe bu yıl şampiyon ol-a-maz....Kesin ! Bak bende Fenerbahçeliyim ama... Olamaz.Ruh bitmiş ...Adamlar Şimaykıl'ı almış sen hala Belhanda falan peşindesin...Madem 10 numara alacaktın niye Alex'i gönderdin ? Aykut kafadan bitirmiş zaten, gollere bile sevinmiyor...Senin umudun var mı hala ? Bu kadar kafanızı kuma gömmeyin . O 100.yıl senesi farklıydı yalan mı ?
-Doğru farklıydı,rüzgar yoktu ,montsuz caddeye kadar yürümüştük.

Topuk Yaylası yolundaki köyde Fenerbahçeli çocuklar
- Bu fotoğrafın yazıyla ne alakası var ? Madem 4-4-3 oynayacaksın  niye....

7 Ocak 2013 Pazartesi

Ana arterler açık: Sarı lacivert bir eşofman öyküsü

Şükrü Saracoğlu maraton tribün girişine 30-40 adım kalmış, telefonum çalıyor.
Arayan komşumuz Metin Bey.

Telefonu açıyorum,"sizden bir şey rica edecektim" diyor her zamanki kibarlığıyla.
Daha sonra "nerede" olduğumu soruyor, stada girmek üzere olduğumu söyleyince "o halde rahatsız etmeyim, sonra ararım" diyor. O anda konuşmadığına ikimiz de pişman olacağız ama bilmiyoruz...

Telefon görüşmemizden 1-2 gün sonrası bir pazartesi sabahı.
İstanbul'da kar bastırmış, okullar tatil, yollar kapanmış.
Bu karda kışta kimse beni evden çıkaramaz diye düşünüyorum...

Metin Bey tekrar arıyor.

Yeğeni Amerika'da oturuyormuş. Çok koyu Fenerbahçeliymiş...90'lı yıllarda aldığı bir Fenerbahçe eşofmanı varmış hala onu giyiyormuş. Şimdi Daum'un üstünde gördüğü eşofmandan almak istiyormuş. Annesi de Türkiye'deymiş ...Annesi aramış taramış o eşofmandan bir türlü bulamayınca acaba İstanbul'da olabilir mi diye Metin bey'den yardım istemiş, o da aramış ama bulamamış...Beni 1-2 gün önce aramasının sebebi de buymuş...Ben yardımcı olabilir miymişim ?

İçimden "nasıl bulamazlar, keşke o gün maça girerken söyleseydi" diye geçirip "1-2 dakikada bulurum" diye düşünüyorum....Amerika'daki yeğen 2XL giyiyormuş..."tamam" diyorum, "ben şimdi hallederim"

Metin bey sürprizi söylüyor, çocuğun annesi İzmir'deymiş ve 2 gün sonra dönüyormuş.
Zamanımız çok kısıtlı !

Önce eve en yakın Fenerium mağazalarının telefonlarını buluyorum, o kadar standart bir ürün ki kolayca bulurum diye içimden geçiriyorum...Yok !

En son Şükrü Saracoğlu Maraton Fenerium'u arıyorum.
Orada da bedeni yokmuş...
Böyle durumlarda eğer işin içinde bir hikaye varsa mutlaka anlatırım..
Amerika'daki yeğenden başlayarak anlatıyorum.
"Daum'un giydiği eşofman, nasıl olmaz, lütfen bulun" diye rica ediyorum.
Görüştüğüm hanım çok yardımcı oluyor ve İstanbul'da bu ürünün bu bedeninin sadece 1 mağazada göründüğünü bilgisayara bakıp söylüyor...

O alışveriş merkezindeki o mağaza bize çok yakın.
O mağazayı arıyorum, tüm hikayeyi onlara da anlatıyorum.
Maraton Fenerium'dan aramış ve ayırtmışlar bile...

"Merak etmeyin istediğiniz ürün şu anda önümde, sizin için ayırdım...ama şey bu karda gelebilecek misiniz ?" diye soruyor görüştüğüm hanım."Yarım saate oradayım" diyorum.

İstanbul valiliği gerekli olmadıkça dışarı çıkmayın diyor, TV'lerde yolda kalan araç görüntüleri var, vali sık sık ekrana çıkıp kızıyor "yok öyle bir şey, tüm ana arterler açık" diyor...

Metin bey "illa ben de geleceğim" diyor.
Zincir takıp beraber yola koyuluyoruz.
E5'deki nadir araçlardanız.
Yolda kalsak ne yaparız, 75-80 arasında olduğunu tahmin ettiğim Metin bey ile nasıl yürürüz aklımdan geçiyor..."hadi eşofmanı aldık, İzmir'e bu karda kışta kargo ile nasıl göndereceğiz" düşüncesi de aklımda tabii ama önce bulalım kargoyla 1 günde yollarız diyorum...

Ana arterler açık !
Normal şartlarda 10 dakikada gideceğimiz yolu 1 saatte alıyoruz.
Alışveriş merkezinde çoğu dükkan daha öğlen olmadan kapatmış veya hiç açmamış.
"Ya Fenerium'da kapattıysa" diye aklımızdan geçse de korktuğumuz başımıza gelmiyor...

Bizi beklemişler ama onlar da bugün erken  kapatacaklarmış... Metin bey de "ben de kendime bugünün anısına bir bere alayım bari" diyor...Sonra da yeğenine eşofmanın yanında bir de şapka alıyoruz...Elimizde paket çıkıyoruz.

"Bu havada bunu nasıl göndereceğiz, evden gelip alırlar mı ?" diye soruyor Metin bey...

Aklımda, en baştan beri kargo firmasında bize paketleri getiren Fenerbahçeli olduğunu bildiğim, ara sıra takım üzerine sohbet  ettiğim arkadaş var...

Metin bey ısrar etse de onu eve bırakıp kargoyu kendim götürmek niyetindeyim.
Önce telefonla arayıp bize gelen çocuğu soruyorum, çocuk telefon gelince tüm hikayeyi anlatıyorum ve paketin çarşamba İzmir'de olup olmayacağını soruyorum.Yıllardır çalıştığını ve ilk defa o gün henüz kargo araçlarının gelemediğini söylüyor...

Arabamda zincir var. Vali ısrarla "tüm ana arterler açık" diyor ama kargonun olduğu sokağa kar küreme aracı bile girecek gibi değil. Eve dönüp arabayı bırakıp yürüyorum...

Kar adam yeti modunda kargo firmasındayım. "Abi kargo arabası gelebilirse mutlaka veririm ve İzmir'e gönderirim ama hava malum" diyor. Sonra aklına gelip İzmir Karşıyaka'daki şubelerinde çalışan bir arkadaşını arıyor ve bana veriyor. Tüm hikayeyi anlatıyorum ... Karşıyaka'daki arkadaş da Fenerbahçeli olduğunu, İzmir'de de havanın felaket olduğunu hatta kar yağdığını ama paket İzmir'e gelirse mutlaka Çarşamba öğlene kadar yetiştireceğini anlatıyor...

O akşam kargo kamyonu geliyor, bizim paket yola çıkıyor.
Metin bey zahmet verdiği için yüzlerce defa özür diliyor, eğer yetişmezse can sağlığı diyor...

Salı günü akşamı arıyorum, paket hala İzmir'e gelmemiş...
Çarşamba öğlen eşofmanın muhtemel sahibinin annesi Karşıyaka'daki evinden çıkıp uçağa binecek...İstanbul'da kar hiç durmamış, işin kötüsü TV'lerde İzmir'de kar yağışı haberleri var !

Çarşamba sabahı cep telefonumdan bir bey arıyor.
Kargo firmasında görevliymiş, bizim İstanbul'daki çocuk ve İzmir'deki arkadaşı kırk defa sorunca bu bey "ne paketi bu" diye sinirlenmiş. Hikayeyi duyunca ( bu arada yazarken bile komik geliyor, neticede bir eşofman ve bir şapka) "yetiştiririz" demiş...Paket dağıtım deposundan çıkmış ve az önce  Karşıyaka'ya göndermişler...

Teşekkür ediyorum.
"Rica ederim, biz de Fenerbahçeliyiz" diyor...

Metin bey kalp hastası, bu trafiği anlatıp anlatmamak arasında gidip gelirken, kapı çalınıyor Metin bey bize geliyor ! Sessizce beklemeye başlıyoruz...

1-2 saat sonra tanımadığım bir cep telefonu arıyor.
Bir genç "şu anda paketi teslim ettim teyzeye" diyor...
Rahatlıyoruz...

Ardından sırasıyla, hikayede kargo firmasından kimin adı geçtiyse arayıp "paketin teslim edildiğini" söylüyorlar...

O yaz Fenerbahçe şampiyon oluyor...
Metin beyin yeğeni teşekkür ediyor...

Not : O Kargo firması rakip bir takıma sponsor olduğu için artık kullanmıyorum ve bu konuda bazen kendimi kötü hissediyorum..

Not-2 : "Fenerbahçeli olmak ne güzel bir şey" şarkısı çok güzel

Not:-3 : Kar yağınca İstanbul'da ana arterler açık oluyor :)

17 Aralık 2012 Pazartesi

Kendimi yalnız hissediyorum...


Söz ona ait değildi ama ben ondan duyardım.
Rahmetli anneannem çok sık kullanırdı : "bütün akıllar pazara çıkmış, herkes gidip kendi aklını satın almış"
...
...
Galatasaray yenilgileri ile darmadağın olurdum ama olmadım, değiştim mi ?

Bekliyor muydum ?
Hadi itiraf olsun, sadece 1 defa "olabilir" demiştim yani beklemiştim...Onda da cine5'in şifreli ekranında, bizim salonda sehpanın da durduğu sağdaki  kaleye Johnson golü atıvermişti...Sehpanın köşesi demirdi...

"Ben hayatımda böyle kötü Fener görmedim" diyen var.
En sevdiğim konu...Daha kötülerini çok rahat sayarım ama susuyorum.

"Bekir bitirdi bizi" diyorlar...Salim kafayla düşünüyorum "alakası yok" diyorum...Susuyorum...Herkesin bir günah keçisi var...

Gökhan -Terim sarılmasına o anda kızmamıştım...Terim'i sevmiyorum. Sarılmam, öpmem...Kızanları çok net anlıyorum, hak veriyorum...

Meireless'in atılması ile geçen sezon Dia'nın atılması arasındaki benzerlikleri gördüğümü düşünüyorum... Sarı kartlar haklı ama oraya gelmesi ince ayardır, yani kurgu diyorum...Raul atılıp çıkarken armayı öpmesini yemiyorum...Ama "İşte Fenerbahçelilik budur" diyenlere kızamıyorum...

Fenerbahçe'nin yenilgisini bekleyip "Alex'i gönderen zihniyet..." cümleleri kuranların  iyi niyetinden şüphe ediyorum..."Alex olsa kazanırdık" diyenlere örnek verebilirim, susuyorum...

"Aykut efendi hatalı kadro ile başladı" diyenleri ciddiye almıyorum.
"Aykut Hoca hatalı kadro ile başladı" diyenleri dinliyor "onların kafasındaki o büyülü isimler kimdi acaba" diye merak ediyorum...Susuyorum...Yenilgilerden sonra bir hata veya hatalı bulup rahatlayan çok arkadaşım var...Onlar adına terapi oluyor diyorum...

Aziz Yıldırım'ı iyi anladığımı düşünsem de ,"suskunluğun Fenerbahçe'deki karşılığının farklı algılandığını bildiğini" de biliyorum... Öfke kontrolü yapamayan dostlarıma kızıyorum ama dert anlatmaya çalışmıyorum..."Bu iş böyle zor gider" diyenlere de hak veriyorum...

Neticede bazen kendimi çok yalnız hissediyorum..." Ah keşke.." diyorum susuyorum...

Fenerbahçe ile ilgili gerçek ve algıları bilen çok az kişiden biri olduğuma inanıyorum ama benim gibi düşünen milyonlarca kişi daha var onu da biliyorum...Gidip kendi aklımı pazardan düşünmeden alırım diye itiraf edebiliyorum...

Bu yenilgi ile perişan olmadım ama kızım sabah servise giderken "üzüldün mü ?" diye sorunca itiraf ettim...Onlar yani çocuklar üzüldü diye düşününce daha da üzüldüm....
...
...

Küçükken,  Fenerbahçe yenilince odamdaki bazı posterleri çıkartır, yerlerini değiştirir, yenilerini asardım...Sonra Fenerbahçeli futbolcuların soyadlarını ezberden sayar unuttuklarım varsa hatırlardım... Yani Fenerbahçe yenilgisini Fenerbahçe ile ilgilenerek  unutur kendimi bir sonraki haftaya hazırlardım...

2000'li yılların başında fenerlist/antu çıkınca yazmaya başladım...Benim gibi terapi amaçlı yazanların yazılarını da okumayı hiç ihmal etmedim...O da terapi oluyordu...

Üzgünüm, "bu fener'den bi sikim olmaz" tarzındakilere hiç prim vermedim...iyi yapmışım hala vermiyorum...

 - Yazınca rahatladın mı bari ?
-  Bilmem,belki...
-  Bu yıl ne yapar Fenerbahçe ?
-  Galatasaray'ı yener son haftaya puan puana girer. Karabük kazanırsa ligde kalır. Fenerbahçe kazanırsa şampiyon olur...
- Hasta mısın nesin ! Bir daha öyle bir an yaşamak ister misin ?
- Kesinlikle !
- Senin aklına...


6 Aralık 2012 Perşembe

Çocuğa Çocuk Emanet Edilmez !

Annemin sözüdür : Çocuğa Çocuk Emanet Edilmez ! 
(çocuğun olunca anlarsın) parantezi içinde "olunca" anladıklarımdan.
-Kızım, kardeşin nerede ?
-Demin buradaydı...

***

2001-02 sezonundayız.

Bir hafta öncesinde Ahmed Hassan Ankara'da hayatı dondurmuş.
Öyle kalmışız.

Ardından sahamızda Göztepe ile oynuyoruz.
"Ben böyle yağmur görmedim" denilirse inanılacak, görülmemiş bir yağmur var.

Stad yapım halinde.
Oturduğunuz yerin tepesi kapalı olsa da, rüzgarın keyfine göre sırılsıklam olmak mümkün...Rüzgar da adil davranıp sürekli yön değiştirince statta ıslanmayan kalmıyor.

Maçtan önce Göztepe'de oynayan eski futbolcumuz Metin Diyadin  "oo ooo ooo ooo  Metin Diyaaaadin" denerek tribünlere çağrılıyor, eline göğsüne götürüp eğilerek selam veriyor.

Fenerbahçe yağmura rağmen müthiş mücadele edip 3-0 kazanıyor.
Anderson kaçırdığı gollere rağmen mücadeleyi bırakmayıp sonra ilginç bir  gol atıyor.
1981 yılından bir kare...

Eve dönme zamanı.
O senelerde maça deniz otobüsü ile gelip, dönüşte Kadıköy'den Karaköy veya Eminönü vapuruna biniyorum.

Vapura bindiğimizde, montlar içindeki sweatshirte, sweatshirt fanilaya, fanila derimize yapışmış durumda...

Vapurdaki ahşap sıraların sonunda camının altında formalite icabı mevcudiyetini koruyan ısınmayan bir kalorifer var.

Karşıma birincisi 16-17, diğeri 7-8 yaşlarında iki kardeş oturmuşlar.

Üzerlerinde sadece eşofman üstü var, pantolonlarına kadar sırılsıklamlar .
Abi, kalorifer tarafını kardeşe vermiş.
İkisinin de çeneler titriyor.

Abi'nin kardeşine "çok üşüdün mü" sorusundan  "çok üşüdün titriyorsun, seni bu havada maça niye getirdim, keşke getirmeseydim, şimdi eve gidince bizimkilerden fırçayı yiyeceğim" düşüncelerini hissetmek mümkün.

Kardeşin "yoo" sözünden de "acayip üşüdüm, kesin hasta olacağım ama söylersem bir daha maça falan göndermezler" endişeni hissediyorsunuz...

Abi, "ama güzel maçtı değil mi ?" diye kardeşine sorarken aslında " ıslandığımıza değdi değil mi ? " anlamını da hissetmiş bulunuyoruz.. 

Birer çay içiyoruz.
"Kalan haftalarda Galatasaray puan kaybeder mi, biz kaybeder miyiz" diye konuşuyoruz.

Tahmin doğru, abi inisiyatif  kullanıp ufaklığı maça getirmiş..."Şimdi babam bu halde görünce.." deyip cümleye başlıyor "ayvayı yedim" tarzında gülerek tamamlamıyor..."Sabah da hava kötü değildi" diyerek niye tarzan gibi geldiklerini açıklıyor...

Bizim sohbet bitince de "Eminönü'nden tramvay, sonra bir minibüs" evdeyiz diye kardeşine moral veriyor...Yolları uzun...

Bu arada vapurdakilerin abartısız tamamı, sanki vapur alabora olmuş, denize saçılmışlar sonra tekrar vapura binmişler gibi...Şehir hatları tarihinin en ıslak yolcu grubu...

Eminönü'ne yaklaşırken klasik "her zaman her yerde en büyük Fener" tezahüratı yapılıyor...

O maçtan sonra beklentimizin biri gerçekleşiyor, hasta oluyoruz. Diğeri gerçekleşmiyor, Galatasaray'ı yakalayamıyoruz.

Kıssadan hisse :

1) Fenerbahçelinin Fenerbahçe’yi sevmesi Türkiye’nin en büyük kıyametidir ! -İslam Çupi

2) Çocuğa çocuk emanet edilmez-Annem

5 Aralık 2012 Çarşamba

Bu aşı tuttu: Fenerbahçe'ye penaltı yok


12 Şubat 2012 Fenerbahçe deplasmanda Karabükspor ile oynuyor.
68.dakikada hakem(Fırat Aydınus) Fenerbahçe lehine bir penaltı veriyor.
Alex kaçırıyor...Fenerbahçe yeniliyor...

O tarihten bugüne 28 haftadır Fenerbahçe penaltı kazanamıyor.

Ancak bu Fenerbahçe için sıradan,kanıksanmış bir durum
Nasıl sıradan ?
Son yıllarda Fenerbahçe kaç hafta penaltı kazanamamış bir bakalım:

2005-06 29. haftası ile 2006-07 29. hafta arası, 33 hafta.
2006-07 32. hafta ile, 2007-08 21. hafta arası, 22 hafta.
2009-10. hafta ile 2010-2011 6. hafta arası, 29 hafta

Fenerbahçe'nin penaltı orucu için bilimsel açıklama yapmak mümkün değil.
"ceza sahasına girmiyorlardır " gibi sözler inandırıcılıktan uzak,artık güldürmüyor bile...

Hakemlerin, Ulusoy döneminde temelleri atılan "aman Fenerbahçe lehine hata yapmayım,bu basın beni yakar"  aşısı tutmuş durumda...

Verilmesi gereken 10 penaltıdan biri kötü niyetle verilmiyorsa dokuzu "aman şimdi Fener'e penaltı verdim diye başım ağrır,pozisyon tam %100 değil ,%70 falan... yanlış görmüşsem biterim" düşüncesinin eseri...


Evet,en az 12 dakika duran maçı sadece 5 dakika uzatıp abartmış olabilirim.Ama ya Fırat ?  
-Bir de , elit hakemlerimizden Cüneyt Çakır'ın adı şike soruşturmasında 2010-11 sezonundaki 6-0 biten Fenerbahçe-Ankaragücü maçında 3 penaltı verdiği için çıkmıştı ama sonra bir anda o yayınlar kesildi ve konu bir  daha konu gündeme gelmedi...
-Abi yani sen,koskoca hakeme şantaj mı yapıldı diyorsun ?
-Aklıma geldi söyledim.
-Geç abi bunları yaaa....Aykut krasiç'i de bitirdi...Bu adam yıldızları sevmiyor ,bilerek oynatmıyor...

Not: Penaltı rakamları için Tamer Bağlan'a teşekkür ederim